توییت فیلوسوفیا | دنیای تفکر و کتاب خوانی

نمیدونم قدرت چی داره که یه سری ها انقد سفت و محکم میخوان بهش بچسبن شاید جواب سوالم رو دو نفر بتونند بگن البته زنده نیستن دیگه ولی بهترین گزینه ها میتونستن باشن

هیلتر و صدام | به نظرم هیتلر گزینه مناسب تری بود آخه یه مدتیه فیلم و کتاب هایی از دوران این آدم میخونم عجیب بوده این همه کینه و دشمنی که با آدما داشته است.

وقتی اینا رو دیدم و خوندم چندتا سوال برام پیش اومد :

• چرا قدرت در این حجم برای خیلیا شیرین؟

• این همه آدم کشتن به چه قیمتی؟

• تنوع این همه شکنجه برای چی بوده؟

• واقعا به هر قیمتی موندن ارزش داره؟

• اصن گیریم که همه ازت بترسن چه فایده داره؟

و هزاران سوال این مدلی دیگه که اگه هیتلر زنده بود دوست داشتم ازش بپرسم شاید حوصله ات نکشه ادامه مطلب و حرف من رو بخونی اما دوست دارم جواب های شما درمورد این سوال ها بدونم چون واقعا میخوام این مسئله رو درک کنم شاید به زور بودن ارزش داره و من اشتباه میکنم شاید اونا یه چیزی میدونستن که به زور میخواستن باشند شاید...

توی ادامه مطلب نظر خودم رو میگم و منابعی که این سوالات رو برام به وجود آورد رو معرفی میکنم این روزا این سوال بدجوری ذهنم رو درگیر کرده فکر کنم شما هم مثل من هستید اگه این سوال ها به ذهن شما هم اومده پس ادامه رو بخون.

کمی متفاوت تر خواهد شد اگر لحظه ای فکر کنی که دیگر نفس کشیدن سخت است و چند دقیقه بیشتر فرصت نداری تا کلماتی را بر زبان بیاوری، کلماتی که بر خالف زمان زنده بودنت مهم ترین کلمات عمرت خواهد شد و زمزمه افرادی که روزی تو را می شناختند؛ این کلمات آنقدر با اهمیت می شوند که آن ها را درست در قسمت اصلی مغزشان حک میکنند.

مرگ ، به نظر خیلی ها ترسناک است در صورتی که زمانی مرگ ترس دارد که به وجدان خودمان بدهکار باشیم.

 مثل آن لحظه که برای بدست آوردن چیزی یا کسی فرد دیگری را تخریب می کنیم یا زمانی که به جای زندگی کردن افسوس گذشته را میخوریم در این راه طولانی یا کوتاه زندگی که هر کس عقیده ای دارد فقط باید راه خود را برویم.

اگر بین راه توان کمک داشتی به یاری برس، دستت را برای بلند کردن دراز کن نه برای هل دادن و زمین زدن.

خیلی دور خیلی نزدیک مرگ به سراغ همه ما خواهد آمد و اینگونه برای دیگران مینویسم :

ساعت ها ، روز ها و عمر های می گذرد چگونه و با چه فرمولی هنوز کسی آن را کشف نکرده است گاهی زمان به کوتاهی یک شعر قشنگ و گاهی به بلندای یک فال که چند سال تو را پیش بینی میکند حالا در این بین زمانی نه کوتاه نه طولانی وجود دارد لحظه ای که پیوندی به گذشته دارد و بذری است که حاصلش آینده را تحت تاثیر قرار می دهد.

این ها افکاری است که در نزدیکی شهری که فاصله کمی با آن دارم به ذهنم آمده است واقعا آینده و بذرش چیست؟ کاشتن کدوم بذر به صرفه ترین محصول را میدهد؟!

هنوزم در گوشم است ، زمزمه ی کسانی که با آهی عمیق یک جمله را فراموش نکرده اند و مانند عکس یادگاری که در قاب عکس قدیمی خود دارند و هر روز به آن نگاه می کنند این جمله ی کوتاه اما با تاریخچه ای بلند به اندازه طول عمر خود را تکرار می کنند کلماتی که از حروف کمی تشکیل شده اند ولی بار افسوس سالیان دراز آدمی را به دوش می کشند.

اون جمله اینه :

در این راه طولانی تنها که باشی و سرگردان در بین عقربه های ساعت ؛ خودت را شاید گم نکنی ولی سرگیجه میگیری از حرکت معکوس ثانیه ها، زمان برایت به عقب حرکت می کند آنقدر سریع که در میان واژگان دیگر تعریف نمی شوی.

در شهر واژه ها باید به دقت نگاه کرد هر درسی هر لحظه ای ممکن بود ؛

متولد شدن واژه ی غریبی است، گاهی زیبا و گاهی واژه ای نفرت انگیز است واژه ای که اثباتی برای آن وجود ندارد و متغیرهای کیفی آن را بیان می کنند که این یعنی اثباتی برای زیبا و زشت بودن نیست و فقط بستگی به شرایط آدم ها دارد...

رسیدن به نظر خیلی ها یعنی پایان و اما پایان شروع دیگری است ؛ تصور غلط یا درست ، کسی این را نمیداند ولی من می گویم پایانی وجود ندارد چرا که انتهای هر مسیری شروعی تازه در پی دارد. شاید بگویید بن بست دیگر نمیتواند آغازی داشته باشد اما بن بست به نوع دیگری حرکت کرده است.

این داستان را در آن شهری که نامش را با چشمانم خوانده بودم یاد گرفتم. همه چیز آنجا عجیب بود یا شایدم من آدم عجیب آن شهر بودم کسی چه میداند؟!

پرسه زدن در شهری که دنیایی از سکوت بود سخن گفتن بسی راحت بود اما قدرت سکوت تو را نسبت به دانش ات مردد میکرد...

اینجا شروع داستان منه درست وسط ذهنم جایی که سکوت حکم اکسیژن رو داره و انفجار های اتمی اکسیژن معنای بسیار ...

من از این سکوت میترسم توی مسیرم در این راه پیچ در پیچ ، تبلیغاتی از زندگی میبینم که بهایی سنگین به اسم تجربه و عمر داره مگه چقد عمر میکنم که بتونم به این سفر رویایی جسم هم برم هنوز درگیر این هزار راه پیچ گمشده هستم.

اینجا کجاست؟؟؟ وسط مغزم یا در انتهای جسمی که روحی مرده رو با نقابی خندان حمل میکنه؟!

من دنبال راهی برای احیای او هستم اما خودم این وسط گمشده در بیابانی از سکوت خیره به آسمانی که دیگر نمی درخشد.

وقت بیدار شدن است

وقت حرکت اما مسیر ...

داشتم به امروز یعنی چهارشنبه سوری فکر میکردم، یکی از بخش های مهم این جشن، روشن کردن آتش و کنار هم بودن بعد با فکر کردن به آتش به فکر فرو رفتم.

به نظرم آتش میتونه درس های مختلفی به آدم بده که جلوتر میگم اما بذارید اول داستانی که از کشف آتیش شنیدم رو تعریف کنم.

داستان آتش :

میگن تو یه شب زمستونی تو یه جای این کره خاکی(اینم اشاره کنم که مربوط به انسان های تقریبا اولیه بوده) آسمون یهو رعد و برق میزنه و باعث میشه چوب یه درختی آتیش بگیره آدم ها جمع میشن تا این چیزی که شب رو روشن کرده ببینند همه از دور نگاه میکنند کسی نزدیک نمیشه بالاخره یه نفر میره جلو و بدون اینکه دست بزنه گرماشو حس میکنه بعد یه تیکه چوب دیگه برمیداره و میبره تو آتیش و اون چوب هم روشن میشه و از اون روز به بعد آتیش میشه رفیق آدم ها و باعث تغییر زندگی اونا میشه.

و اما درس هایی که به نظر من میشه از آتش گرفت :

وقتی انسانی متولد میشه معمولا با گریه شروع میکنه به ابراز وجود کردن ، گریه حالت های مختلفی داره میتونه از ناراحتی ، شادی ، ترس یا حتی حس های مختلف دیگه ای باشه اما اینکه بعدا این اشک های ریخته شده از نتیجه کدوم حالت ماست رو فقط انتخاب های ما و مسیری که طی میکنیم مشخص میکنه...